ಅವಳಲ್ಲಿ ಮನ ಬಿಚ್ಚಿ ಮಾತನಾಡಿದಾಗ ,ಇದು ಅವಳು ಎಂದು ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಎಲ್ಲರ ಬದುಕಿನ ಕಥೆಯೋ ಏನೋ ಅಂತೆನಿಸಿತು. ನೂರಾರು ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಬಂದ ಆಕೆಗೆ ಮದುವೆಯ ಮೊದಲ ರಾತ್ರಿ ಕೊಟ್ಟ ಭರವಸೆಯ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ಮಳೆಗಾಲದ ಮಳೆ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವಂತೆ ಮರುದಿನದಿಂದಲೇ ಒಂದೊಂದು ಮಾತು, ಉಳಿದವರ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಕೊಚ್ಚಿ ಹೋಗಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದವು. ಬದುಕೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸಿತ್ತು. ತವರು ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಿನ ಸಂತಸವನ್ನು ನೆನೆದು ಎಲ್ಲಾ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳೂ ಅವಳಂತೆಯೇ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ಬಚ್ಚಲಿನಲ್ಲಿ ನಳ್ಳಿ ಬಿಟ್ಟು ಅತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಆ ನಳ್ಳಿ ನೀರಿನ ಜೊತೆ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಹೆಕ್ಕಲು ಯಾರೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಗಂಡನ ಭರವಸೆಯ ಮಾತುಗಳು ಕೂಡಾ!. ಅವಳು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ ಒಂದೊಂದು ಮಾತುಗಳೂ ಎಲ್ಲಾ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಒಕ್ಕೊರಲಿನಿಂದ ಹೇಳಿದಂತೆ ಕೇಳಿಸಿತು.

ಮನೆ ಬೆಳಗುವವಳು ಮನ ಬೆಳಗದಿರುವಳೇ? ಬದುಕೇ ಅವನೆಂದು ತಿಳಿದು ಬದುಕುವವಳಿಗೆ ಅವನಿಂದ ಸಿಗುವುದು ಒಂದಿಷ್ಟು ನಿಟ್ಟುಸಿರಿನ ಉತ್ತರ, ದಟ್ಟಿಸಿ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮಾತ್ರ!. ಇಲ್ಲೂ ಮನಗಳಲ್ಲಿ ಮನೆ ಇಲ್ಲದೆ, ತನ್ನ ಮನೆ ಹೋಗಿ ಗಂಡನಮನೆಯಾಗಿ ತನ್ನ ಮನೆ ತವರುಮನೆಯಾಗಿ, ಮಾರ್ಪಟ್ಟು, ಬೇರ್ಪಟ್ಟು, ಆ ಮನಗಳನ್ನು ಮರೆಯಲಾಗದ ಸಂಕಟ, ಈ ಮನಗಳು ಮನದಲ್ಲಿಷ್ಟು ಜಾಗಕೊಡಲೊಲ್ಲದವರು. ಹ್ಮ್‌ಅವಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತುಗಳು ಎಲ್ಲೋ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿಗೂ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದೆ ಅಲ್ಲವೇ?

ಬೆಳಗ್ಗೆದ್ದರೆ ಅದೇ ಮೌನ. ಮೌನದಲ್ಲೊಂದಿಷ್ಟು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದ ಮುಗುಳುನಗೆ. ಗಂಡ ಹೊರಡುವಾಗ ಗೇಟ್ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಸಂಜೆ ಬೇಗ ಬರುವ್ ಎಂದು ಕಣ್ಣ ಸನ್ನೆಯಲ್ಲೇ ಕೇಳಿ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದವಳು, ಈಗ ಹೊರಡುವಾಗ ಹಿಂತಿರುಗಿಯೂ ನೋಡದಷ್ಟು ಅವರಿಬ್ಬರ ಬದುಕು ಪಯಣಿಸಿದೆ.

ಇಬ್ಬರೂ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡಿದರೆ ನೀನು ಹೋಗಬೇಕೆಂದಲ್ಲಿಗೆಲ್ಲ ಹೋಗಿದ್ದೇ, ಕೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲ ತೆಗೆದು ಕೊಟ್ಟಿರುವೆ. ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು? ಈ ಮಾಮೂಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಅದನ್ನೆರಡನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಲು, ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹಂಚಲು ಕೇಳಿ ಹೇಳಿಯೇ ಆಗಬೇಕೇ ಅಂದು ಅವಳು ಪ್ರಶ್ನೆ!

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಹಾಕಿದ್ದನ್ನು ತಿನ್ನು, ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗು ಅದೇ ಗಂಡನಿಗಾಗೆ ಮತ್ತೆ ಕನಸುಗಳ ಕಟ್ಟಿ ಕಾದು ಕೂರುವುದು,ಬಂದ ನಂತರ ಮತ್ತದೇ ಮೌನ ಮಾತಾಡಿದರೆ ಅದೇ ಎರಡು ವಾಕ್ಯ, ಅದೇ ಬೆಳಗ್ಗೆ, ಅದೇ ಸಂಜೆ. ಅಷ್ಟು ಜನರಿದ್ದೂ ಅವಳು ಕೊನೆಗೂ ಒಬ್ಬಂಟಿ, ಏಕಾಂಗಿ!! ಆದರೂ ಕಣ್ಣೊರೆಸಿ ಅವಳು ಕೂರಲು ಕಾರಣ; ತನ್ನ ಕರುಳ ಕುಡಿಯಾದರೂ ಬಂದು ತನ್ನಕಣ್ಣೊರೆಸೀತು… ಮಾತನಾಡಿಸೀತು…..ಎಂಬ ಮತ್ತದೇ ಎರಡು ಕನಸುಗಳು!

ನಲ್ಮೆಯಿಂದ,

ದಿವ್ಯ

ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಪೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದಾಗ
ಪಟ್ಟು ಹಿಡಿದರೂ ಬರದು
ನೋವ ಸಹಿಸುವ ಬಲ

ಬದುಕಲ್ಲಿ ಹುಂಬ ಆಸೆಗಳ
ಕಾರುಬಾರು ಕೈಗೂಡದಾಗ
ನಿರಾಸೆಗೆಯೇ ಮರು ಜಯ

ಸುಂದರ ನಾಳೆಗಾಗಿ ನಿನ್ನೆಗಳತ್ತ
ಸಾಗಿ, ಬದುಕಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಕವ ಹಾಕಿ
ಹೋದ “ಇಂದು” ಎಂಬ ಕಾಲ!

ನಲ್ಮೆಯಿಂದ
ದಿವ್ಯ

“ಮಾತಾಡೋ ಮನ”

ಮಾತಾಡಿಸಿದೆ ನನ್ನ..

೩-೪ ವರುಷದ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಡಿಪ್ಲೊಮಾ ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಒಂದೆರಡು ಕವನಗಳು ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದ್ದವು.. ನಂತರ ೨-೩ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದೆ ಹಾಕಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬೇಸರವಾಗಿ ಕಳುಹಿಸುವ ಸಾಹಸವ ಕೈ ಬಿಟ್ಟೆ. ಏನೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಅನುಭೂತಿ! ಆದರೂ ಬರೆಯಲು ಮನಸ್ಸಾದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಕವನಕ್ಕೆಂದು ಮಾಡಿದ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲೇ ಬರೆದಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಪದವಿ ಮಾಡುವಾಗ ಕಂಪ್ಯೂಟರಿನ ಒಡನಾಟವಾದಾಗ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. . ಬ್ಲೋಗ್ ಎಂಬ ಲೋಕದ ಬಗ್ಗೆ. ಸಂಪದದಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗೆ ನನ್ನ ಬ್ಲೋಗ್ ಮಾಡಿ ಬರೆಯತೊಡಗಿದೆ. ಇದೇ ಜನವರಿ ೧೩-೨೦೧೦ರಂದು ನನ್ನದೇ ಬ್ಲೋಗ್ ಇರಲೆಂದು ಇದನ್ನು “ಮಾತಾಡೋ ಮನ” ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿ ಬರೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲದಕ್ಕೂ ನನಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿದವರು ಅನೇಕರು! ಸಂಪದ ಬಳಗ, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಮನೆಯವರು ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ಓದುಗರು.

“ಮಾತಾಡೋ ಮನ”, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಸಂತೋಷ, ದುಖಃ , ತೊಳಲಾಟ, ಭಾವನೆ, ವಿಮರ್ಶೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನನ್ನದೇ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ವೇದಿಕೆಯಾಯಿತು. ನನ್ನ  ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತೆಯಾಯಿತು.  ಇದುವರೆಗೆ ೪೭ ಪೋಸ್ಟ್ ಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದು, ಬಂದು ಹೋದವರ ಸಂಖ್ಯೆ “೫೭೩೮”. ಓದುಗರೇ  ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಬೆಂಬಲ ಸಹಕಾರ ಇನ್ನು ಮುಂದೆಯೂ ಇರಲಿ..

ನನಗೆ ಬರೆಯಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡುತ್ತಿರುವವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಹೃದಯ ಪೂರ್ವಕ ವಂದನೆಗಳು.

“ಮಾತಾಡೋ ಮನ”ವೇ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬದ ಶುಭಾಷಯಗಳು.

ನಲ್ಮೆಯಿಂದ

ದಿವ್ಯ

ನಮ್ಮ ಮನೆ ಅಂದ್ರೆ ಅತ್ತೆ, ಮಾವ,ಮೈದುನ,ನಾವಿಬ್ಬರೇ ಇರೋ ಪುಟ್ಟ ಕುಟುಂಬ. ಅತ್ತೆ “ಹೆಡ್ ಕುಕ್”, ಮಾವ  ”ಸೂಪರ್ ವೈಜರ್” ನಾನು “ಹೆಲ್ಪರ್”.  ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಈ ಹೆಲ್ಪರ್ ಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಪಾತ್ರ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಸಂದರ್ಭ ಬಂತು. ಅವರೆಲ್ಲ ಏನೇನೋ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಎಂದು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರೋವರೆಗೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ರೋಲ್ ಮಾಡ್ಬೇಕಲ್ಲಾ!. ಆ ಮಹಾನುಭಾವ  ಫೋನ್ ಕಂಡುಹಿಡಿದ ಕಾರಣ ನನ್ನಂಥ ಹೊಸತಾಗಿ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಅಡುಗೆ ಸೌಟು ಹಿಡಿದವರು ಹೇಗೋ ತಿಂದು ಉಂಡು ಮಾಡ್ತಿದಾರೆ! ಎಲ್ಲಾ ಫೋನ್.. ಅಮ್ಮ ಅಕ್ಕ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ.. ಇದು ಹೇಗೆ ಮಾಡೋದು? ಅದಕ್ಕೆಷ್ಟು ಹಾಕೋದು?!! ಫೋನ್ ಇದ್ರೆ ಸಾಲದು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನಾನು ಬೇಕು, ಆಸಕ್ತಿಯೂ ಬೇಕು

ಹೀಗಿರುವಾಗ ನಾನು ಇಡ್ಲಿ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಎಂದು ಹೊರಟೆ. ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಗ್ಗೆ ಅಮ್ಮಂಗೆ ಫೋನ್… ಎಲ್ಲಾ ಎಷ್ಟು ಎಷ್ಟು ಹಾಕ್ಬೇಕು ಎಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ಆಯ್ತು. ನೆನೆ ಹಾಕಲಿಟ್ಟು, ನಾನು ಆಫೀಸ್ ಸೇರಿ ಆಯ್ತು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಫುಲ್ ಇಡ್ಲಿ ಇಡ್ಲಿ…! ನಂಗೆ ಇಡ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ನಾನೆ ಮಾಡೋ ಇಡ್ಲಿ ಹಾಗಾಬೇಕು. ಮಲ್ಲಿಗೆಯಂತೆ ಮೃದು ಆಗ್ಬೇಕು, ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತಾ.. ಸಂಜೆ ಮನೆ ತಲುಪಿದೆ. ಈಗಲೇ ಕಡೆದಿಡುವ, ಮತ್ತೆ ಹಿಟ್ಟು ಹುಳಿ ಬರ್ಬೇಕು.. ಬಂದಷ್ಟು ಇಡ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಾಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ನುಣ್ಣಗೆ ಕಡೆದೂ ಆಯ್ತು. ನಮ್ಮ ಮನೆಯವರಿಗೂ ಇಡ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ನಾಳೆ ತಿಂಡಿ ಇಡ್ಲಿ, ಬಟಾಟೆ ಸಂಬಾರ್ ಎಂದೆ. ಖುಶಿ ಆಯ್ತು ಅನ್ನಿ! ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೇಗ ಎದ್ದು ಮೊದಲು ಹಿಟ್ಟಿನ ಪಾತ್ರೆ ತೆಗೆದು ನೋಡಿದೆ. ಉದ್ದು.. ಉದ್ದು.. ವಾಸನೆ ಘಂ ಅಂತ ಹೊಡೆಯಿತು. ಯಾವತ್ತು ಹೀಗಾಗ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ! ಇವತ್ತು ಹಿಂಗಾಗಿದ್ಯಲ್ಲ!

ಏನೇ ಇರಲಿ, ತಟ್ಟೆಗೆ ಎರೆದು ಇಡ್ಲಿ ಮಾಡಿ ನೋಡೋಣ ಎಂದು ಎರೆದು, ಬೆಂದು, ಇಡ್ಲಿ ರೆಡಿ ಎಂದು ಮುಚ್ಚಳ ತೆಗೆದು ಪ್ಲೇಟ್ ನೋಡಿದ್ರೆ ಇಡ್ಲಿ ಉಬ್ಬಲೆ ಇಲ್ಲ! ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ಗಟ್ಟಿ, ಕೆಲವೊಂದು ಮೇಲೆ  ಪಿಚಕ್! ಬೇಯದಂತೆ! ಯೋ ಈಗೇನು ಮಾಡೋದು? ಆಗಲೇ ೭ ಗಂಟೆಯಾಗಿತ್ತು. ೭.೧೫ಕ್ಕೆ ಮನೆಯವ್ರು ಆಫೀಸ್ ಗೆ ಹೋಗ್ಬೇಕು. ಏನೋ ಅದನ್ನು ಹೀಗಾಯ್ತು ಅಂತ ತೋರ್ಸಿದೆ.. ಯಾಕೆ ಹೀಗಾಯ್ತು ಎಂದು ಇಬ್ಬರೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿ, ನಾನು ಮಾಡಿದ ಇಡ್ಲಿ ಅಲ್ವಾ ಅಂತ ಹೇಗೋ ೬ ಇಡ್ಲಿ ತಿಂದ್ರು ಸಂಬಾರ್ ಸೂಪರ್ ಅಂತ ಹೇಳಿ ತಿಂದು, ಬುತ್ತಿಗೆ ಇಡ್ಲಿ ಬೇಡ.. ಆಫೀಸ್ ಅಲ್ಲೇ ಊಟ ಮಾಡ್ತೇನೆ ಅಂದು ಹೊರಟಾಯ್ತು. ಆಮೇಲೆ ಹೋಗೋವಾಗ ಇರೋ ಇಡ್ಲಿನ ಹಾಗೇ ಇಡು ಇಲ್ಲ ಕಸದ ತೊಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕು. ಹಿಟ್ಟು ಇನ್ನೂ ಇದೆಯಲ್ಲ. ನೀನು ದೋಸೆ ಮಾಡಿ ತಿಂದು ಹೋಗು ಅಂದ್ರು.. “ಹ್ಮ್” ಎಂದೆ. ಮಾಡಿದವ್ರು ತಿಂದು ನೋಡದಿದ್ರೆ ಆದೀತೇ??… ನಾನು ಇಡ್ಲಿ ತಿನ್ನೋಣ ಎಂದು ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿದ್ರೆ.. ಉದ್ದು ಉದ್ದು ಬಾಯಲ್ಲಿಡೋಕೇ ಆಗದಿರೋ ಅಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಆಯ್ತು. ಪಾಪ ಇವರು ೬ ಇಡ್ಲಿ ಹೇಗೆ ತಿಂದ್ರೋ? ನನಗೆ ಬೇಜಾರು ಆಗೋದು ಬೇಡಾ ಎಂದೇ ತಿಂದಿರಬೇಕು ಅಂದ್ಕೊಂಡೆ. ಆಮೇಲೆ ದೋಸೆ ಎರದು ತಿಂದು ಆಫೀಸ್ ಗೆ ಹೋದೆ. ಪುಣ್ಯ.. ದೋಸೆ ಚೆನ್ನಾಗಾಗಿತ್ತು.

ಅಮ್ಮಂಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ.. ಯಾಕೆ ಹೀಗಾಯ್ತು ಎಂದು “ಅ” ದಿಂದ “ಅಃ” ವರೆಗೂ ಅಮ್ಮಂಗೆ ನಾನು ಮಾಡಿದ ರೀತಿ ವಿವರಿಸಿದೆ.. “ನೀನು ಹೇಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಒಂದೇ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲೇ ನೆನೆ ಹಾಕಿ, ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮಿಕ್ಸಿಲಿ ಕಡೆದು ಹುಳಿಬರೋಕೆ ಇಟ್ಟು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಇಡ್ಲಿ ಮಾಡಿದೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸೋದು ಬೇಡ್ವಾ.. ಅಮ್ಮಂದು ಆ ಕಡೆಯಿಂದ ಜೋರು ನಗು! ಎಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿದ್ದು ನಾನು ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. ಅಮ್ಮ,” ನಿನಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ ಉದ್ದು ಬೇರೆ, ಅಕ್ಕಿ ಬೇರೆಯಾಗಿ ಕಡೆದಿಟ್ಟು ಕೊನೆಗೆ ಮಿಕ್ಸ್ ಮಾಡಿ ಇಡ್ಬೆಕು ಅಂತ ಒಂದು ವಾಕ್ಯ ಹೇಳೋದು ಬಿಟ್ತೋಯ್ತು!!. ನಿಂಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆಯೇನೋ ಅಂತ ಅಂದ್ಕೊಂಡೆ” ಅಂದ್ರು!  ಬೇಕಾ??!!

ಆದ್ರೂ.. ಅನುಭವವೇ ಗುರು ಅಂದ ಹಾಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಾಡಿದೆ “ಇಡ್ಲಿ..” ವಾ! ಸುಪರ್ ಆಗಿತ್ತು… ಹೀಗೇ ಅಡುಗೆಲಿ ಸ್ಪೆಶಲಿಸ್ಟ ಆಗೋಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕ್ತಿದೇನೆ. ಏನೇ ಹೇಳಿ.. ಸೌತ್ ಇಂಡಿಯನ್ ಅಡುಗೆ ಎದುರು ನಾರ್ತ್ ಎಷ್ಟೋ ಸುಲಭ  ಅನ್ಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ..!!!

ನಲ್ಮೆಯಿಂದ

ದಿವ್ಯ

The Blog-Health-o-Meter™ reads Wow.

Crunchy numbers

A Boeing 747-400 passenger jet can hold 416 passengers. This blog was viewed about 5,400 times in 2010. That’s about 13 full 747s.

In 2010, there were 45 new posts, not bad for the first year! There were 64 pictures uploaded, taking up a total of 9mb. That’s about 1 pictures per week.

The busiest day of the year was January 29th with 138 views. The most popular post that day was ಮದುವೆಯಾಗಿ ಸಾಧಿಸುವುದಾದರೂ ಏನು??.

Where did they come from?

The top referring sites in 2010 were facebook.com, WordPress Dashboard, sampada.net, drishyaphotos.blogspot.com, and kn.wordpress.com.

Some visitors came searching, mostly for ಭವಿಷ್ಯ, matadomana, ಕಾಫೀ, ತಾಯಿ, and matadomana.wordpress.

Attractions in 2010

These are the posts and pages that got the most views in 2010.

ಮದುವೆಯಾಗಿ ಸಾಧಿಸುವುದಾದರೂ ಏನು?? January 2010
12 comments

ಗೀಚಿದ ಕೈಗಳು January 2010

ಸಮಸ್ತ ಕನ್ನಡಿಗರ “ಹೆಮ್ಮೆ”!!! March 2010
6 comments

ಹವ್ಯಕರೇ ಉದಾಹರಣೆಯಾದರೇಕೆ?? January 2010
11 comments

ಡಾ|| ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ರವರೆ ಮಗದೊಮ್ಮೆ ಹುಟ್ಟಿ ಬಂದು ಸಮಾನತೆಯ ತನ್ನಿ! April 2010
11 comments

ಚಪ್ಪಲಿನ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿದ್ರೆ ತಮಿಳುನಾಡಿನ  ಜಯಲಲಿತಾ ಹೆಸರಿನ ನಂತರ ನಂದೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತೇನೋ.. ಅಷ್ಟೂ ಚಪ್ಪಲ್ ಎಂದರೆ ಹುಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿ(ಕ್ರೇಜ್). ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಗೆ ಸೇರಿದಲ್ಲಿಂದ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರೋ  ಹಾಗೆ ಚಪ್ಪಲ್ ನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಚ್ಯೂಸಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ೪-೫ ಅಂಗಡಿಗಳಿಗೆ ಸುತ್ತದೆ ನನಗೆ ಬೇಕಾಗಿರೋದು ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪನ ಕೈಯಿಂದ ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ದುಡ್ದು ಜಾರೀಸೋದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಷ್ಟಾನೆ…! ಮನೆ ಮುಂದೆ ಐಸ್ ಕ್ಯಾಂಡಿ ಗಾಡಿ ಬಂದಾಗ ಅದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ; ತಂಗಿ , ಅಮ್ಮ ತೆಕ್ಕೊಂಡ್ರೆ ನಾನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದವಳು ನಂಗೆ ಬೇಡ.. ಆ ಹಣ ಕೊಡಿ, ಎಂದು ಕೂಡಿಟ್ಟು ಆ ನೆವದಲ್ಲಿ ಚಪ್ಪಲ್ ಎಂದು ರಾಗ ಎಳೀತಿದ್ದವಳು. ಕಾಲಕ್ಕೊಂದು ಚಪ್ಪಲ್ ಕಾಡಿ ಬೇಡಿ ಪೂಸಿ ಹೊಡೆದು ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ತೆಗೆದಾದ್ರು.. ಚಪ್ಪಲ್ ವಸೂಲಿ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ . ಬೇಗ ಹಾಳು ಮಾಡಲು ಮನಸ್ಸು ಬರ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ. ಚಪ್ಪಲ್ ಹಾಳಾಗದೆ ಹೊಸ ಚಪ್ಪಲ್ ಸಿಗ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ??!

ಈಗ ಬಾಳಸಂಗಾತಿ ಬಂದು ಬದುಕೇ ಬೆಂಗಳೂರು ಆಗಿ.. ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ತರ ತರದ ಚಪ್ಪಲ್ ಸಿಗೋ ಜಾಗ, ಶೋ ರೂಮ್ಗಳಿಗೇನು ಕಡಿಮೆನಾ??! ಬೇಡಾ ಅಂದ್ರೂ ಕಣ್ಣು ಚಪ್ಪಲ್ ಶಾಪ್ಗಳನ್ನೇ ಹುಡುಕುತ್ತದೆ. ಒಂದಿನ ಜಯನಗರ ನಾಲ್ಕನೇ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಂಗಿ ಜೊತೆ ಹೋದೆ. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮೊದಲು ಕಂಡಿದ್ದೇ ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಚಪ್ಪಲ್ ೧೦೦ ರೂ ಗೆ ಚೆಂದ ಚೆಂದದ ಚಪ್ಪಲ್! ತಿಂಗಳಿಗೆ ಒಂದೊಂದು ತೆಕ್ಕೊಳ್ಳೋರಿಗೆ ಇಷ್ಟರದ್ದೇ ಜಾಸ್ತಿಯಾಯ್ತು ಅಲ್ವಾ?. ಅಂತೂ ಫ್ಲಾಟ್, ದೊಡ್ಡ ಸೈಜ್ ಅದು ಇದು ನನ್ನ ಕಂಡೀಶನ್ ಗೆ ಚಪ್ಪಲ್ ಹುಡ್ಕೋನಿಗೆ ಸಕಾಗಿ ಹೋಯ್ತು. ಅಂತೂ ಕೊನೆಗೊಂದು ಚಪ್ಪಲ್ ಹುಡ್ಕಿ ತೆಕ್ಕೊಂಡು ಬಂದೂ ಆಯ್ತು.. ಅದನ್ನು ಹಾಕಿ ಸಿಕ್ಕಾ ಪಟ್ಟೆ ಓಡಾಡಿದ್ದು ಆಯ್ತು. ಒಂದು ಭಾನುವಾರ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ತಂಗಿ ಜೊತೆ ವಾಯುವಿಹಾರಕ್ಕೆ ಹೊರಟಾಗ ಅದೇ ಚಪ್ಪಲ್ ಹಾಕಿದೆ.

ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರುವಾಗ ಕೇಳಿದ್ಲು ನೋಡಿ..” ಅಕ್ಕ ಮೊನ್ನೆ ೪ ದಿನ ಮೈಸೂರಲ್ಲಿ ಇದೇ ಚಪ್ಪಲ್ ಹಾಕೇ ಸುತ್ತಾಡಿದ್ದಾ…?” “ಹ್ಮ್ಮ್” ಅಂದೇ. “ಇನ್ನೂ ಹಾಳಾಗ್ಲಿಲ್ವಾ? ನಂದು ಯಾವತ್ತೋ ಕಿತ್ತು ಹೋಗಿದೆ.”. ಅಂದ್ಲು. ಇಬ್ಬರೂ ಜೊತೆಗೇ ತೆಕ್ಕೊಂಡಿದ್ವಿ. “ಇದು ಹಾಳಾಗ್ತಾ ಬಂದಿದೆ.. ಎಲ್ಲೋ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ಬರ್ಬಹುದೇನೋ .. ಆದ್ರು ನನ್ಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಯ್ತು.. ಹಾಳಾದ್ರು ಇನ್ನೊಂದು ಈ ತರದ್ದೇ ತೆಕ್ಕೊಳ್ತೇನೆ” ಅಂದೆ. ಅಷ್ಟು ಹೇಳೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಚಪ್ಪಲ್ ಅಡಿ ಕಿತ್ತೋಯ್ತ!!. ಇನ್ನೇನು ಮಾಡ್ಲಿ? ಅದನ್ನು ಎಳ್ಕೊಂಡು ಬರೋದು ಕಷ್ಟಾನೆ.. ಅಂತ ಅಡಿಯನ್ನ ಅಲ್ಲೇ ಕಿತ್ತಾಕಿ ಹೇಗೋ ನಡ್ಕೊಂಡು ಬಂದೆ. ಅದರ ನಂತರ ೨-೩  ಚಪ್ಪಲ್ ತೆಕ್ಕೊಂಡ್ರೂ ಆ ಚಪ್ಪಲ್ ನ ತುಂಬಾ ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ತಿದೇನೆ   .ಹೆಚ್ಚಿನ ಹೆಂಗಸ್ರಿಗೆ ಎದುರೆ ಹೆಂಗಸ್ರು ಕಂಡಾಗ ಕಣ್ಣು ಸೀದಾ ಕುತ್ತಿಗೆನಾ ನೋಡುತ್ತಂತೆ. ಚಿನ್ನದ ಸರ ಯಾವ ಡಿಸೈನ್ ಎಂದು.ಆದ್ರೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಮಾತ್ರ ಬೇಡಾ ಅಂದ್ರೂ ಸೀದಾ.. ಚಪ್ಪಲ್ ನೋಡುತ್ತೆ. ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ರೆ.. ಇನ್ನು ಈ ತರದ್ದು ತೆಕ್ಕೊಳ್ಬೇಕು ಅನ್ಸೋಕೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತೆ!

ನಲ್ಮೆಯಿಂದ
ದಿವ್ಯ

ಅಬ್ಬಾ….. ಅದೆಂಥಾ ಕಲ್ಲು ಹೃದಯದಲ್ಲೂ ಸಣ್ಣನೆಯ ತಲ್ಲಣ ಮಾಡಿ, ಕರುಳು ಚುರ್… ಎಂದು ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ಹನಿ ನೀರಿಳಿಸುವಂತಿತ್ತು ನಾನಿಂದು ಕಂಡ ದೃಶ್ಯ! ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಸಲ ಅಂಥಹ ಬಡತನದ ಕ್ರೂರ ಮುಖವನ್ನು ಕಂಡೆ. ಬಡತನದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೊಂದು ಭಯಾನಕ ಲೋಕವಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದೆ..; ಲೋಕವಲ್ಲವದು ನರಕ!!  

ಸಂಜೆಯನು ರಾತ್ರಿ ಆವರಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು.. ಸೀತಾ ಸರ್ಕಲ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಜನ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುವ ಒಂದು ಚಾಟ್ ಅಂಗಡಿಗೆ ಸೇವ್ ಪುರಿ ತಿನ್ನೋಣ ಎಂದು ನಾನು ಮತ್ತು ಮನೆಯವರು ಒಂದು ವಾಕ್ ಹೋದೆವು.. ಹೋಗಿ ೧ ಪ್ಲೇಟ್ ಸೇವ್ ಎಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದೆ ನಿತ್ತೆವು.ಅವರಿವರ ಪ್ಲೇಟ್ ನೋಡಿದೆ.. ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಮಾಸಾಲೆ ತಿನ್ತಾ ಇದ್ರು.. ಆಗ ಅಲ್ಲೇ ಒಂದು ಬೆಂಚಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಹೆಂಗಸರು ಕೂತು ತಿನ್ತಾ ಇದ್ರು. ಅವರೆದುರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗ ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಬಂದನೋ ಕೈ ಒಡ್ಡಿ ಅವರು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನ ಕೇಳೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ.  ಅವನ ಹಿಂದೆಯೇ ಅವನಿಗಿಂತ ೨ ವರುಷ ದೊಡ್ಡವಿರಬಹುದೇನೋ ಆ ಹುಡುಗನೂ ಕೈ ಚಾಚಿ ಕೇಳೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ. ಅಲ್ಲೇ ಹಿಂದಿನ ಬೆಂಚಲ್ಲಿ ಆಗತಾನೇ ಇಬ್ಬರು ತಿಂದು ಮುಗಿಸಿ ಪ್ಲೇಟ್ ಅಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಎದ್ದು ಹೋದರು.ಈ ಇಬ್ಬರು ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗರು ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಅದನ್ನೇ ನೆಕ್ಕ ತೊಡಗಿದರು. ಆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡುವಾಗಲೇ ಹೊಟ್ಟೆಗೇನೂ ಇಲ್ಲದವರಂತೆ ಕಾಣುತಿತ್ತು. ದೊಡ್ಡವನಿಗೆ ಬಾಯಾರಿಕೆ ಆಯಿತೇನೋ, ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ನೀರು ಕುಡಿಯಲು ಹೋಗಿ ಬೆಂಚು ಮಗುಚಿ ಬಿದ್ದು ಒಂದು ಪ್ಲೇಟ್ ಒಡೆಯಿತು. ಆಗ ಚಾಟ್ ಶಾಪ್ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ನಾಲ್ಕು ಹುಡುಗರು ಪ್ಲೇಟ್ಗೆ ಹಾಕಿ ಕೊಡುತಿದ್ದವರು ಅವನನ್ನೇ ನೋಡಿದರು. ಈಗ ಹಿಗ್ಗಾ ಮುಗ್ಗ ಬೈಯುತ್ತಾರೇನೋ ಎಂದು ನನಗೆ ಮನದಲ್ಲೇ ಭಯ ಆಯ್ತು. ಆದ್ರೆ ಅವರು “ಒಡೆದು ಹಾಕಿದ್ಯೇನೋ ಪ್ಲೇಟ್…ನ.. ” ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾದರು. ಪಾಪ ಅವರಿಗು ಆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿ ಕರುಣೆ ಬಂತೇನೋ. ಮತ್ತೆರದು ಮಾತು ಹೇಳಲೂ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದಂತೆ ಚಾಟ್ ಹಾಕುವುದರಲ್ಲೇ ಫುಲ್ ಬ್ಯುಸಿ ಆಗಿದ್ರು ಆ ನಾಲ್ವರು.

ಮತ್ತೆ ಪುನಃ ಆ ಮಕ್ಕಳು ಅದೇ ಇಬ್ಬರು ಹೆಂಗಸರೆದುರು ಬಂದು ನಿತ್ತರು. ಒಂದೊಂದು ಚಮಚದಲ್ಲಿ ತೆಗೆದು ಅವರ ಕೈ ಗೆ ಹಾಕಿದಾಗ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ಆ ಮಕ್ಕಳು ನೆಕ್ಕಿದ್ದು ನೋಡಿದರೆ!.. ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಎಳೆ ಮಗುವನ್ನೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಆ ದೊಡ್ಡ ಹುಡುಗ(೬ ವರುಷವಿರವಹುದಷ್ಟೆ) ಚಾಟ್ ಶಾಪ್ ಎದುರೆಯೇ ಬಂದು ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿ ಕೂತ! ಪಿಳಿಪಿಳಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ತಿನ್ನುವವರನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ “ಮೇಡಂಮ್ ಸೇವ್” ಎಂದರು. ಪ್ಲೇಟ್ ತೆಕ್ಕೊಂದು ಒಂದು ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕೋ ಮೊದಲು ಮನೆಯವರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದೆ “ನೋಡಿದ್ರಾ.. ಹೀಗೂ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇದೆಯಾ” ಅಂತ ಮಾತಿಗಿಳಿದೆ. ಸೇವ್ ಬಾಯೊಳಗೆ ಹಾಕಲೇ ಮನಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯವರು,”ಇದನ್ನು ತಿನ್ನು ನಾನು ಇನ್ನೊಂದು ರೆಡಿ ಮಾಡೋಕೆ ಹೇಳ್ತೇನೆ ಅವರಿಗೆ ಕೊಡೋಣ” ಅಂದ್ರು, ನಾನು “ನಂಗೆ ಇದೂ ಬೇಡ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ನನಗೆ ಹಸಿವೆ ಹೋಯ್ತು. ಇದ್ದು ಅವ್ರಿಗೆ ಕೊಡ್ಲಾ?” ಕೇಳಿದೆ. “ಕೊಡು” ಅಂದ್ರು.ಪಾಪ ಅಲ್ಲೇ ಕೆಳಗೆ ಕೂತಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಹುಡುಗನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟೆ.. ಯೋ…! ಇಬ್ಬರೂ ಹತ್ತು ದಿನ ಏನೂ ತಿನ್ನದವರಂತೆ ಅದನ್ನು ತಿಂತಿದ್ದದ್ದು ನೋಡಿ ಕಣ್ಣಂಚಲ್ಲಿ ನೀರಿಳಿದು ಕೈಯೆಲ್ಲಾ ಕಂಪಿಸಿತು… ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಮನೆಗೆ ಬರುವಾಗ.. ಬಡತನ ಇಷ್ಟು… ಭಯಂಕರವೇ?  ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅನ್ನ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಹಾಳಾಗಿ ಬಿಸಾಕುತ್ತೇವಲ್ಲ.. ಪಾಪ ಅವರಿಗೆ??.. ಹೀಗೆ ಇಂಥಾ ಮಾತುಗಳೇ.. ಮನೆಯವರೆಗೂ ಸಾಗಿತು… ನನ್ನನ್ನು ಬ್ಲಾಗ್ನಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವಂತೆಯೂ ಮಾಡಿತು…

ಅವರ ಬದುಕು ನೋಡಿದರೆ…ನಾವೆಷ್ಟು ಸುಖಿಗಳು!!  ಅದು ಇಲ್ಲ, ಇದು ಇಲ್ಲ.. ಸಂಬಳ ಸಾಕಾಗೋದಿಲ್ಲ.. ಹೋಟೇಲ್ ಗೆ ಹೋದ್ರೆ ನೂರಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಲ್ಲಿ ತಿನ್ನೋಕೇ… ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳಿಗೆ ದುಡಿದು ಅವರ ಪುಟ್ಟು ಮಕ್ಕಳ ಪುಟ್ಟು ಹೊಟ್ಟೆಯ ಹಸಿವನ್ನು ನೀಗಿಸಲಾರದಂತಿದೆಯೇ ಈ…ಪ್ರಪಂಚ!!!??

ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ:

http://photos.merinews.com/upload/imageGallery/bigImage/1249321621387-child%20beggar.jpg

ನಲ್ಮೆಯಿಂದ

ದಿವ್ಯ

ನಲ್ಮೆಯಿಂದ

ದಿವ್ಯ

ಕಂಡ ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿ
ನನಸಾದವು ಹಲವು,
ಕಣ್ಣೀರಲ್ಲೇ ತೊಳೆದು
ಹೋದವು ಕೆಲವು..

ಹಿಂಡಿ ಹಿಪ್ಪೆಯಾಗಿಸಿತು
ಹಲವರ ಮಾತು..
ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಯೊಳಗೆ
ಕಮರಿತು ಬದುಕು..

ಮೌನವೆಂದದರೆ  ಏನು
ಎಂದರಿಯದ ಜೀವಕೆ,
ಏಕಾಂತದ ಬದುಕು..
ಮಾತ ಮರೆವಂತೆ ಮಾಡಿತು.

ನಲ್ಮೆಯಿಂದ
ದಿವ್ಯ

ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ಉಮೇಶ್ ಕುಮಾರ್.ಎಸ್

ಅಂದು ಚೌತಿ ಹಬ್ಬ ಮುಗಿಸಿ ಮರಳಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರಲು ಸುಗಮ ಟೂರಿಸ್ಟ್ ಬಸ್ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು..ಬೇರೆ ಯಾವದರಲ್ಲೂ ಟಿಕೆಟ್ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ.. ಇನ್ನೇನು ಮಾಡೋದು? ಪುತ್ತೂರಿನಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರೋ ಬಸ್ ಹೊರಟಿತು…. !! ನಿದ್ದೆ ಸರ್ಯಾಗಿ ಎಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತೆ?? ಆ “ಗಡ ಗಡ” ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ!!

ಎಲ್ಲೋ ಹಿಮೇಶ್ ರೆಶಮಿಯಾರ ಹಾಡುಗಳು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.. ಗಂಟೆ ನೋಡಿದಾಗ ರಾತ್ರೆ ಒಂದುವರೆ! ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲೇ ಇಣುಕಿದೆ.. “ಗೇಟ್ ವೇ ಆಫ್ ಮಲ್ನಾಡ್” ಹೋಟೇಲ್ ಬೋರ್ಡ್ ಕಾಣಿಸಿತು, ಓಹ್ ಬಸ್ಸ್ ೧೦ ನಿಮಿಷ ನಿಲ್ಲುತ್ತೆ, ಇಳ್ಕೊಬಹುದು ಅಂದ್ರು. ಇನ್ನೇನು, ಎಲ್ಲರೂ ಇಳಿತಾ ಇದ್ರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ ನಾನೂ ಇಳ್ಕೊಂಡೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕರೆ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ಇಳಿಯಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ!  ೩-೪ ಬಸ್ ಬೇರೆ ಬಸ್ಗಳೂ ಅಲ್ಲಿದ್ದವು. ಪ್ರಯಾಣಿಕರೆಲ್ಲ ಹೊರಗಡೆ ಅತ್ತಿತ್ತ ವಾಕಿಂಗ್! ನಾನು ನೇರವಾಗಿ  ಹೋಟೆಲ್ ಒಳಗಡೆ ಹೋದೆ. ೪-೫ ಜನ ಒಳಗಡೆ ದೋಸೆ ,ಇಡ್ಲಿ ತಿಂತಾ ಇದ್ರು. ಟಾಯಿಲೆಟ್ ಬೋರ್ಡ ಎಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ನೋಡಿ ಆ ಕಡೆ ಹೋದೆ. ಒಂದಿಬ್ಬರು ಹೆಂಗಸರು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಮುಖ ತಿರುವಿ ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದರು!

ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿಂದ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೋಗಿ ಬಾಗಿಲು ದೂಕಿದೆ. ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸಿತು ಆ ಗಲೀಜು ಟಾಯಿಲೆಟ್! ಎಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಟಾಯಿಲೆಟ್ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳ ಬಲ್ಲದೋ ಅದರ ಗೆರೆಯನ್ನೂ ಮೀರಿ ಹೋಗಿತ್ತು!! ಮತ್ತಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದರೆ ಅದೂ ಸೇಮ್! ಅದರ ಮತ್ತಿನ ಬಾಗಿಲು ಪುಶ್ ಮಾಡಿದೆ ಓಪನ್ ಏನೋ ಆಯ್ತು! ಒಳಗೊಂದು ಹೆಂಗಸು “ಸಾರಿ ಸಾರಿ” ಎಂದು ಬೊಬ್ಬಿಟ್ಟು ಹೊರ ಹೋದರು! ಒಮ್ಮೆ ಹೆದರಿ ಬೆಚ್ಚಿ ಬಿದ್ದೆ! ಅದೊಂದು ಟಾಯಿಲೆಟ್ ಗೆರೆಯನ್ನು ದಾಟಿರಲಿಲ್ಲ.ಆದರೆ ಗೆರೆ ತಲುಪಿತ್ತು ಬಿಡಿ! ಇನ್ನೇನು ಒಳ ಹೋದರೆ ಚಿಲಕ ಇಲ್ಲ! ಇದು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೆ ಗತಿ ಇಲ್ಲ! ಒಂದು ಕೈ ಡೋರ್ ಚಿಲಕಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದಿರಬೇಕಾಯ್ತು! ಬೇಡ ಬೇಡ ಎಂದರೂ ಒಳಗಿದ್ದ ಡೆಸ್ಟ ಬಿನ್ ನತ್ತ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿತು! ದೇವರೇ ನಾನೆಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಸಂಶಯ ಹುಟ್ಟಿಸಿತು!! ಅದರಲ್ಲಿ ಸಾರಾಯಿ ಬಾಟಲ್ ನಿಂದ ಕಾಂಡೋಮ್ ವರೆಗೂ.. ತುಂಬಿತ್ತು! ಅಬ್ಬಾ ದಡ ಬಡ ಹೋಟೆಲ್ ಹೊರ ಬಂದು ಒಂದು ಸೆಕುಂಡು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ಅತ್ತ ತಿರುಗಿದೆ.ಕತ್ತಲಾದ ಬಯಲು ಆ ಕಡೆ.ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಗಂಡಸರು ಅವರ ಪಾಡಿಗೆ ಮೂತ್ರ ಹೊಯ್ಯುವುದರಲ್ಲಿ ಬ್ಯುಸಿ! ಕೆಟ್ಟ ಟಾಯಿಲೆಟ್ ದರುಶನ ಮಾಡ್ಬೇಕಾಗಿ ಬರೋದಿಲ್ಲ! ಏನೂ ಕಾಣದ ಕತ್ತಲ ಬಯಲು!

ಸೀದ ಬಸ್ ಒಳಗೆ ಹತ್ತಿ ಹೋಟೆಲ್ ಬೋರ್ಡ ನೋಡಿದೆ.. ಜಾಗದ ಹೆಸರಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದ್ರೆ ಇದು ಹಾಸನವೇ ಇರಬೇಕೆಂದು ಟಾಯಿಲೆಟ್ ನೋಡಿ ಅಂದುಕೊಂಡೆ! ಆ ಯೋಚನೆಯನ್ನೂ ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸುವಷ್ಟು ದೊದ್ದದಾಗಿ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಧ್ವನಿವರ್ಧಕ! ಪಾಪ ಬಸ್ ನಲ್ಲಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳಿಬ್ಬರು ಅಳುತ್ತಿದ್ದವು.. ಆ ಶಬ್ದವೇ ಅವ್ರನ್ನು ನಿದ್ದೆ ಇಂದ ಎಬ್ಬಿಸಿರಬಹುದು! ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರೈವೇಟ್ ಬಸ್ ಗಳೂ ಅಲ್ಲೇ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿತ್ತು! ಬಸ್ ನವರನ್ನೊಮ್ಮೆ ಟಾಯಿಲೆಟ್ ಒಳಗೆ ಕಳುಹಿಸಬೇಕು ಎಂದು ನಮ್ಮವರಲ್ಲಿ ಗುಸುಗುಸು ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದೆ.ಕೊನೆಗೆ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಮಾತೆಂದರೆ ನಾನೂ ಹುಡುಗನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಟಾಯಿಲೆಟ್ ಗೆ ಒದ್ದಾಡ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡೆ!ಆ ಟಾಯಿಲೆಟ್ ದರುಶನ ಪಡೆದ  ಎಲ್ಲಾ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಈ  ಮಾತೊಂದು ಮನದಲ್ಲೇ  ಮೂಡುತ್ತಿತ್ತೇನೋ!!ಬೆಂಗಳೂರು ವರೆಗೂ ಆ ಟಾಯಿಲೆಟ್ ದೃಶ್ಯಗಳೇ ಕಣ್ಣೆದುರೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು! ಎಷ್ಟೊಂದು ನಿರ್ಮಲ ಶೌಚಾಲಯಗಳಿಲ್ಲ… ಅವುಗಳೆದುರೇ ನಿಲ್ಲಿಸಬಾರದೇ.?. ೨ ರೂ ಕೊಟ್ಟರೇನಂತೆ? ಬಂದು ನೆಮ್ಮದಿಯಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸಬಹುದು! ಇದರ ಕುರಿಸು ಎಚ್ಚರಿಸುವವರಾರು? ದನಿಗೂಡಿಸುವವರಾರು?

ನಲ್ಮೆಯಿಂದ

ದಿವ್ಯ

ಚಿತ್ರಕೃಪೆ:ಗೂಗಲ್